บทที่ 50

บทที่ 50

เวลานี้ตำหนักบูรพาถูกผู้คนห้อมล้อมหนาแน่นถึงสามชั้นแปดชั้น จนมองไม่เห็นเงาสีเหลืองสดนั้นเลย เหล่าหมอหลวงต่างก็มารอคอยอยู่ที่ตำหนักบูรพาจนหมดสิ้น

"พระมารดา"

องค์ชายรองทรงทราบข่าวก็รีบเสด็จเข้าวังอย่างเร่งรีบ ทอดพระเนตรมองเข้าไปด้านในเล็กน้อย ที่มุมพระโอษฐ์มีรอยยิ้มที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ กระทั่งได้รับสัญญาณจากสายตาของพระมารดาจึงทรงสงบพระอาการลงได้ "อาการของรัชทายาทเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

ฉีกุ้ยเฟยทรงลดพระสุรเสียงลง "ได้ยินเพียงว่าอาการบาดเจ็บสาหัส ยังไม่ทรงฟื้นคืนสติ เหตุใดเจ้าจึงเสด็จมา"

"เอ๋อร์เฉินได้ยินข่าวแล้ว จะไม่เสด็จเข้าวังมาดูได้อย่างไรเล่าพะยะค่ะ"

หางพระเนตรของฉีกุ้ยเฟยกระตุกวูบ สองแม่ลูกมองหน้ากันแวบหนึ่ง องค์ชายรองทรงส่ายพระพักตร์เบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของตน

เมื่อเห็นดังนั้น ฉีกุ้ยเฟยก็ทรงผ่อนลมหายใจออกมาราวกับยกภูเขาออกจากอกได้เล็กน้อย ริมพระโอษฐ์และหางตาพลันปรากฏรอยยิ้มที่แจ่มใสและสะใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน กระทั่งฉีอวี่อานที่อยู่เบื้องหลังก็ยังมีสีหน้าดีขึ้นตามไปด้วย

องค์รัชทายาทคือหนามยอกอกของตระกูลฉี

ต้องตายให้ได้