บทที่ 51

บทที่ 51

ประตูใหญ่ของจวนกั๋วกงเซิ่งปิดสนิทติดต่อกันสามวัน ทุกๆ วันจิ่นชูยังคงทำตัวเหมือนเดิม ยามเช้าตื่นมาฝึกคัดอักษรและคัดลอกคัมภีร์ ส่วนช่วงสายก็ตรวจบัญชี

คนตระกูลจ้าวมาเคาะประตูไม่เว้นแต่ละวัน สองวันแรกหลูซื่อเดินทางมาด้วยตนเอง แต่หลังจากถูกปฏิเสธไม่ยอมเปิดประตูให้เข้าหลายต่อหลายครั้ง ก็เปลี่ยนเป็นส่งคนรับใช้มาแทน ซึ่งทั้งหมดล้วนถูกเฟยเยี่ยนขัดขวางและไล่กลับไปจนหมด

เข้าสู่วันที่สี่ ยังคงไร้ซึ่งแววของราชโองการปูนความชอบ ทว่าในเมืองหลวงกลับเริ่มมีข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลเซิ่งแพร่สะพัด ยามสายของวันนั้น จั่นว่านหลิงก็มาเคาะประตูจวน

เฟยเยี่ยนเห็นว่าผู้มาคือใครก็เปิดประตูรับเข้ามาภายในทันทีโดยไม่ลังเล

"น้องจิ่นชู!"

จั่นว่านหลิงร้องเรียกพลางก้าวเท้าฉับๆ นางหอบหายใจอย่างหนักขณะเดินเข้ามาถึงห้องโถงเพื่อตามหาจิ่นชู จิ่นชูยื่นมือไปรินน้ำชาแล้วส่งให้ถึงมืออีกฝ่าย "พี่จั่น นั่งลงคุยกันก่อนเจ้าค่ะ"

จั่นว่านหลิงนั่งลง แต่นางไม่มีจิตใจจะดื่มชาจึงวางถ้วยชาไว้บนโต๊ะ แล้วเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ "เจ้าทราบหรือไม่ว่าวันนี้ในยามเช้าตรู่ หย่งอ๋องกับโหวอี๋อานได้กราบทูลฟ้องร้องกั๋วกงเซิ่งผู้ล่วงลับต่อหน้าพระพักตร์?"

จิ่นชูได้ยินดังนั้น หนังตากระตุกขึ้นมาทันที