บทที่ 49

บทที่ 49

จิ่นชูมิได้พบเงาร่างขององค์รัชทายาทอีก ผู้คนต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบ ประกอบกับมีลู่เหิงคอยคุ้มกัน นางจึงไม่มีโอกาสได้แทรกตัวเข้าไป

จั่นว่านหลิงจูงมือนางเดินทางกลับเมืองหลวง

"องค์รัชทายาทมักถูกลอบสังหารตั้งแต่เดินทางกลับเมืองหลวง เพียงแต่พวกเราบังเอิญพบเข้า เรื่องมือสังหารใต้เท้าลู่จะเป็นผู้ตามสืบให้ถึงที่สุด เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย" จั่นว่านหลิงปลอบโยนไม่ขาดปาก มือเรียวบีบปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของนางแน่น แววตาทอประกายความห่วงใย "กลับไปดื่มซุปสงบจิตสักถ้วย แล้วนอนหลับให้สบายเสีย"

"อืม"

จั่นว่านหลิงเป็นผู้ส่งนางกลับถึงจวนกั๋วกงเซิ่งด้วยตนเองแล้วจึงจากไป

เวลานี้ฟ้าเริ่มพลบค่ำแล้ว

หลังจากดื่มซุปสงบจิตเข้าไปหนึ่งถ้วย นางกลับยิ่งไม่มีความง่วง หลับตาลงแล้วนึกย้อนถึงเรื่องราวต่างๆ ในวันนี้ พลิกตัวไปมาในที่สุดก็ลุกขึ้นนั่ง "เฟยเยี่ยน!"

เฟยเยี่ยนผลักประตูเข้ามา "จวิ้นจู่?"

"ตามที่เจ้าเห็น ฝีมือยุทธ์ของเจ้ากับพี่จั่น ใครมีความสามารถเหนือกว่ากัน"