กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 46
ท่ามกลางแววตาสิ้นหวังและร้อนรนของจ้าวซื่อ ฉีอวี่อานราวกับกลืนแมลงวันตายเข้าไป ติดอยู่กลางลำคอขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ลง
"ซื่อจื่อ?"
จ้าวซื่อร้อนรนจนทนไม่ไหว นางไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายแล้วตบราวจับ เมื่อแรงกระเทือนถูกแผลเข้าก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทันที สีหน้าซีดขาว
"ท่านแม่!" จิ่นชูรีบเข้าไปพยุงจ้าวซื่อไว้พร้อมกับปลอบประโลม "เยียนเยียนจะต้องมา นางต้องมาแน่ ๆ เจ้าค่ะ นางแต่งงานออกเรือนไปแล้ว จะคิดออกก็ออกมาได้ง่ายเสียที่ไหนกัน"
จ้าวซื่อได้ยินดังนั้นก็ผ่อนลมหายใจลง "นั่นสินะ แต่งงานแล้วไม่เหมือนตอนเป็นคุณหนูเสียหน่อย"
ในคุกใต้ดินที่มืดสลัวทั้งหนาวทั้งชื้น ข้างหูยังมีเสียงเฆี่ยนตีดังแว่วมาเป็นระยะ ทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด พลเรือนคุมนักโทษก้าวเข้ามาไล่คน "เวลาเยี่ยมชมหมดลงแล้ว ข้อยุติเถอะขอรับ อย่าทำให้พวกข้าต้องลำบากใจเลย"
จิ่นชูคว้ามือของจ้าวซื่อเอาไว้แน่น "ท่านแม่ ลูกจะรีบไปพบใต้เท้าลู่เพื่อพูดคุยให้กระจ่าง ท่านแม่รออีกสักประเดี๋ยวเถอะนะเจ้าคะ"