บทที่ 45

บทที่ 45

ไท่จวินฉีขมวดคิ้วแน่น จ้องมองจ้าวเยียนเยียนด้วยความโกรธจัดจนหัวเราะออกมา "จวนกั๋วกงเอื้อมสูงปีนป่ายเจ้าหรือ"

มีชีวิตอยู่มาจนแก่ป่านนี้ มองไปทั่วทั้งเมืองหลวง จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดจาสามหาวถึงเพียงนี้

นางมีบุตรชายสองคนบุตรสาวหนึ่งคน บุตรชายคนโตดำรงตำแหน่งหนึ่งในสามกง ถือครองอำนาจแท้จริง บุตรสาวคนโตเป็นถึงกุ้ยเฟยในวังหลวง ได้รับความโปรดปรานมานานปี บุตรชายคนเล็กปัญญาเลิศภพไร้ผู้เทียมทาน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรุ่นหลานที่โดดเด่นเหนือกว่ารุ่นก่อน

จ้าวเยียนเยียนพยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าว "ท่านย่า จริงๆ แล้วข้า..."

ไม่รอให้จ้าวเยียนเยียนพูดจบ ไท่จวินฉีก็แค่นหัวเราะเยาะ "ต่อให้เป็นองค์ชายมาเยือนจวนกั๋วกง ยังต้องคำนับอย่างนอบน้อม เจ้าช่างกล้าพูดนัก!"

จ้าวเยียนเยียนตื่นตะลึง

"อยู่ที่ตระกูลจ้าว มีแต่คนคอยประคบประหงมเจ้า แต่นั่นมันผ่านไปแล้ว ที่นี่คือจวนกั๋วกง เก็บสันดานเสียๆ ของเจ้าไปเสีย!" ไท่จวินฉีสีหน้ามืดมน หันไปสั่งแม่นมที่อยู่ข้างๆ "พาตัวนางไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด!"

แม่นมเอ่ยรับคำ