บทที่ 47

บทที่ 47

จวนกั๋วกงฉี

ตอนที่ฉีอวี่อานกลับมาถึงจวนก็ฟ้ามืดสนิทแล้ว สีหน้าของเขาถมึงทึงดั่งน้ำในยามค่ำคืนยามก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือ เงาสายหนึ่งซุ่มรออยู่ภายในห้องหนังสือมาเนิ่นนานแล้ว

"ซื่อจื่อ" เงาสายนั้นประสานมือคารวะ

ฉีอวี่อานยกมือขึ้น "เหตุใดไหวหย่วนจึงไปตกอยู่ในมือขององค์รัชทายาทได้"

อันหนาน ไหวหย่วน ต่างก็เป็นคนสนิทของฉีอวี่อาน เขาไม่เคยสั่งให้ไหวหย่วนไปสะกดรอยตามองค์รัชทายาทเลย เหตุใดจึงถูกองค์รัชทายาทจับกุมตัวไว้ได้เล่า

เงาสายนั้นกล่าว "ซื่อจื่อ ช่วงนี้งานที่ท่านมอบหมายให้สู่เซี่ยล้วนประสบอุปสรรคซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนใหญ่เป็นเพราะฝ่ายองค์รัชทายาทลงมือ ไหวหย่วนเพิ่งออกจากเมืองก็ถูกจับกุมตัวไป ทั้งยังถูกไต่สวนด้วยการลงทัณฑ์อย่างเหี้ยมโหด"

การลงทัณฑ์อย่างเหี้ยมโหดยังพอทน แต่เขากลับถูกทำลายเส้นเอ็นสี่แขนขา ทั้งยังถูกตัดลิ้น หู และดวงตาทั้งสองข้างทิ้ง