บทที่ 44

บทที่ 44

"เหล่าไท่จวิน" เซิ่งจิ่นชูย่อกายทำความเคารพ

ไท่จวินฉีเผยรอยยิ้มสำนึกผิดบนใบหน้า "รบกวนท่านแล้ว จวิ้นจู่โปรดอภัย วันนี้ตั้งใจเตรียมของขวัญชิ้นเล็ก ๆ มาให้ หวังว่าจวิ้นจู่จะโปรดรับไว้ด้วยรอยยิ้ม"

สาวใช้สิบกว่าคนในมือประคองเครื่องประดับไข่มุกทองคำเงินมูลค่ามหาศาลไว้

เซิ่งจิ่นชูเหลือบมองแวบหนึ่ง สีหน้ายังคงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย นางแย้มยิ้มบาง ๆ "ไท่จวินเกรงใจเกินไปแล้ว หากไม่รังเกียจ เชิญเข้ามาดื่มชาอุ่น ๆ ด้านในเถิดเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นย่อมดีที่สุด" ไท่จวินฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนก้าวเข้าประตูไปพร้อมกัน ระหว่างนั้นไท่จวินฉีไม่ลืมที่จะลอบสำรวจเซิ่งจิ่นชู ยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ เซิ่งจิ่นชูแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวและรักษาระยะห่างไว้อยู่ตลอดเวลา

เมื่อเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เฟยซวงก็นำชาต้าหงเผามาเสิร์ฟ

ไท่จวินฉีกล่าวขึ้นว่า "น่าเสียดายจริง ๆ ขาดไปเพียงนิดเดียวจวิ้นจู่ก็จะได้มาเป็นหลานสะใภ้ของจวนกั๋วกงฉี เป็นเพราะหลานชายที่ไม่ได้ความของข้าผู้นั้นไม่มีวาสนาเอง จึงไม่คู่ควรกับคุณหนูที่เฉลียวฉลาดและน่ารักเช่นจวิ้นจู่"