บทที่ 43

บทที่ 43

ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายไม่ขาดสาย ยืนอยู่ใต้ชายคายังคงรู้สึกหนาวเหน็บอยู่บ้าง แม่นมฟางนำผ้าคลุมมาคลุมลงบนบ่าของนางแล้วทอดถอนใจ "ท่านจวิ้นจู่ ท่านไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว พักผ่อนสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ"

นับตั้งแต่วันงานเลี้ยงขององค์หญิงใหญ่หรงเซียนเป็นต้นมา เซิ่งจิ่นชูตื่นแต่เช้าและนอนดึกดื่นทุกวัน ทุกครั้งที่นางมาถึงก็มักจะเห็นเซิ่งจิ่นชูนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือคัดลอกคัมภีร์ชำระจิตใจไปแล้วหลายรอบ

เซิ่งจิ่นชูส่ายหน้า เหลือบมองสภาพอากาศที่มืดครึ้ม มุมปากยกยิ้มขึ้น "ดูท่าวันนี้คงไม่ใช่ฤกษ์งามยามดีกระมัง ไม่เหมาะกับการเข้าพิธีแต่งงานเลยสักนิด"

สิ้นเสียงพูด บริเวณประตูทางเข้าก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

สาวใช้มารายงานว่ามีเกี้ยวหลังหนึ่งมาเยือนหน้าจวน ผู้ที่มากล่าวว่าต้องการพบตัวนาง

เซิ่งจิ่นชูได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้ม หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องด้านใน ย่อกายลงนั่งแล้วเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ชงชาเสวี่ยเฟิงหยุนอู้ต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์"

แม่นมฟางอุทานด้วยความตกใจ "ท่านจวิ้นจู่ ชาตลับนั้นมีอยู่แค่สามตำลึงกว่าเท่านั้น หนึ่งขีดราคาตั้งหลายตำลึงเงิน ตัวท่านเองยังนึกเสียดายไม่กล้าดื่มเลย เหตุใดจึงนำมาต้อนรับแขกเล่าเจ้าค่ะ ในห้องคลังยังมีต้าหงเผาชั้นยอดอยู่อีกนะเจ้าคะ..."

"แม่นม ชาหยุนอู้ถ้วยนี้เตรียมไว้สำหรับแขกท่านนี้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ"

เห็นดังนั้น แม่นมฟางจึงไม่สะดวกเอ่ยปากพูดอะไรอีก หมุนตัวเดินออกไปจัดเตรียม