บทที่ 41

บทที่ 41

"จิ่นชูอย่างไรเสียก็เป็นลูกในไส้ของเจ้า วันไหนที่เจ้าไม่สนใจ คนภายนอกย่อมพูดกันว่าเจ้าจิตใจโหดเหี้ยม ต่อให้ไม่เต็มใจเพียงใด หน้าตาก็ต้องรักษาไว้ให้ได้"

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี ลูกสาวคนนี้ของนางดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทั้งพิณ หมาก กลอน ภาพวาด รอบรู้ไปเสียหมด แม้แต่หน้าตาก็ยังโดดเด่นเป็นหนึ่ง

น่าเสียดายที่เกิดมาผิดยุคสมัย พบรักกับคนผู้นั้นในยามที่สายเกินไป

เรื่องราวในภายหลังจึงล้วนเป็นความผิดพลาดที่บิดเบือนไปตามกาลเวลา

จากบ้านไปสิบหกปีจนนิสัยเสียคน หากไม่ใช่เพราะเซิ่งจิ่นชูมาถึงเมืองหลวง และจ้าวซื่อพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็คงไม่ถึงขั้นทำอะไรขาดสติ

มุมปากของจ้าวซื่อโค้งขึ้นด้วยความเย้ยหยัน "นางกุมจวนกั๋วกงเซิ่งอันใหญ่โตไว้ ทั้งยังมีบรรดาศักดิ์จวิ้นจู่ ทรัพย์สินเงินทองมากมายก่ายกอง ขาดแคลนสิ่งใดเสียที่ไหน ชีวิตออกจะสุขสบาย ไฉนเลยจะมานึกเสกสรรปั้นแต่งความรักจอมปลอมจากข้า?"

ทันทีที่จ้าวซื่อคิดถึงจิ่นชูก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ นังตัวดีนี่ไม่เคยทำให้ภาระทางใจของนางลดลงเลยสักครั้ง

"หากนางเชื่อฟังคำพูดของข้าผู้เป็นแม่ ยอมแบ่งสิ่งของจากปลายนิ้วให้เยียนเยียนสักเล็กน้อย วันนี้ที่เยียนเยียนออกเรือนก็คงไม่น่าสมเพชถึงเพียงนี้!"

ระหว่างที่พูดความโกรธก็ค่อย ๆ พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ