บทที่ 40

บทที่ 40

นอกจวนที่ประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรสีมงคล ยามนี้ผู้คนสามกลุ่มต่างถือความเห็นของตนเองจนเกิดเป็นความวุ่นวายไม่ยอมเลิกรา กั๋วกงฉีเห็นสถานการณ์เช่นนี้จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "จวนกั๋วกงเรากระทำด้วยความสุจริตใจมาโดยตลอด ไฉนเลยจะไปหมายปองสินเดิมของผู้อื่นได้? มาคน! ไปเชิญซื่อจื่อฟูหยินมา!"

"ท่านพ่อ!" จ้าวเยียนเยียนรีบเร่งมาถึงทันเวลา นางย่อกายทำความคารวะ "ท่านพ่อ เรื่องนี้เป็นแผนการใส่ร้ายป้ายสีของเซิ่งจิ่นชู ข้าไม่เคยขโมยภาพวาดขุนเขาและสายน้ำพันลี้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องขโมยสินเดิมไปขายทิ้ง เซิ่งจิ่นชูมีความแค้นเคืองที่มารดาของข้าเลี้ยงดูข้ามา จึงจงใจทำลายพิธีมงคลของข้าเพื่อให้จวนกั๋วกงต้องอับอายขายหน้า จิตใจช่างอำมหิตยิ่งนัก!"