บทที่ 36

บทที่ 36

เซิ่งจิ่นชูย่อกายคารวะองค์หญิงใหญ่หรงเซียน "หม่อมฉันยังมีคำขอที่ยังค้างคาอยู่เรื่องหนึ่ง อยากทูลขอความกรุณาจากองค์หญิงใหญ่เพคะ"

หนังตาขององค์หญิงใหญ่หรงเซียนกระตุกวูบ รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก ทว่ากลับปฏิเสธไม่ได้ จึงจำต้องกัดฟันพยักหน้า "เจ้าว่ามาสิ"

"ภาพวาดขุนเขาและสายน้ำพันลี้ฝีมือของท่านพ่อสูญหายไปนานแล้ว ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมีวาสนาได้เห็นที่จวนองค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่จะทรงเมตตาให้หม่อมฉันยืมภาพวาดนี้ไปคัดลอกสักครั้งได้หรือไม่เพคะ" เซิ่งจิ่นชูจงใจเน้นย้ำคำว่าภาพวาดขุนเขาและสายน้ำพันลี้ทั้งห้าคำ เพื่อเป็นการเตือนสติทุกคนในที่นั้นด้วย

งานเลี้ยงที่จวนองค์หญิงใหญ่ ภาพวาดขุนเขาและสายน้ำพันลี้ทั้งม้วนบนและม้วนล่างปรากฏขึ้นมาประจวบเหมาะจนเกินไป

องค์หญิงใหญ่หรงเซียนตระหนักได้ทันทีว่าสายตาที่ทุกคนมองมายังนางนั้นแปลกประหลาดไป นางรีบหันไปมองเซิ่งจิ่นชูทันที ไม่รู้ว่านางตั้งใจหรือเพียงบังเอิญกันแน่

"นี่คือผลงานภาพวาดของกั๋วกงเซิ่ง ช่างน่าเวทนาแท้ ๆ จวิ้นจู่คงจะเห็นสิ่งของแล้วคิดถึงคนเก่าเป็นแน่"

"องค์หญิงใหญ่จะไม่ทรงพระกรุณาหน่อยหรือเพคะ"

มีคนเห็นใจเซิ่งจิ่นชูท่าทางน่าสงสาร จึงใจอ่อนช่วยเอ่ยปากขอร้อง