บทที่ 37

บทที่ 37

ยามราตรีล่วงเข้าสู่ยามดึกดื่น

ทว่าภายในห้องหนังสือของจวนกั๋วกงฉีกลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บรรยากาศภายในห้องอึมครึมจนน่าอึดอัด กั๋วกงฉีโค้งกายลงกล่าวต่อองค์ชายรองที่ประทับนั่งอยู่เบื้องบน "ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมา เรื่องนี้เกือบจะสำเร็จอยู่รอดรอมชอมแล้วเชียว หรือว่าองค์รัชทายาทจะทรงคิดอ่านไม่ซื่อต่อตระกูลเซิ่งด้วยเช่นกันพะยะค่ะ"

"จะเป็นไปได้อย่างไร" ฉีอวี่อานส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เซิ่งจิ่นชูพำนักอยู่ที่หลงซีมาหลายปี ไม่ได้มีความคุ้นเคยอันใดกับองค์รัชทายาทเลยแม้แต่น้อย แล้วองค์รัชทายาทจะทรงพึงพอใจนางได้อย่างไร"

ในชาติก่อนองค์รัชทายาทและเซิ่งจิ่นชูไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดต่อกันเลยแม้แต่น้อย

"หากวันนี้คุณหนูใหญ่จั่นไม่ช่วยพูดจาแทนเซิ่งจิ่นชูเอาไว้ เกรงว่าองค์รัชทายาทก็คงจะไม่ทรงยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน" ฉีอวี่อานคิดว่านี่เป็นเพราะองค์รัชทายาททรงเห็นแก่หน้าตระกูลจั่นต่างหาก จึงได้ยื่นมือเข้าแทรกแซง หาได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับเซิ่งจิ่นชูแม้แต่น้อย

องค์ชายรองที่ประทับอยู่เบื้องบนขมวดคิ้วมุ่น "ตระกูลเซิ่งมั่งคั่งเทียบเท่าแผ่นดิน การได้เพิ่มกำลังหนุนขึ้นมาอีกหนึ่งแรง ย่อมไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างแน่นอน"

ฉีอวี่อานกล่าวด้วยความมั่นอกมั่นใจ "ทูลองค์ชายรอง แม้แต่จวนแม่ทัพ จวนอัครมหาเสนาบดี และจวนโหว องค์รัชทายาทก็ยังไม่ทรงไว้ในสายตา แล้วไฉนเลยจะทรงพึงพอใจตระกูลเซิ่งได้เล่าพะยะค่ะ"