บทที่ 32

บทที่ 32

เท้าข้างหนึ่งก้าวพ้นตระกูลจ้าว เฟยเยี่ยนก็เอ่ยว่ารถม้าที่มาจากหลงซีเดินทางมาถึงพอดี จิ่นชูพยักหน้ารับ แล้วหันไปกล่าวขอบคุณลู่เหิงที่ถือป้ายชื่ออยู่หน้าประตูอีกครั้ง

"จวิ้นจู่ วันนี้เป็นวันดีเหมาะแก่การย้ายบ้าน อย่าได้พลาดฤกษ์งามยามดีเลยขอรับ" ลู่เหิงเอ่ย

รถม้าร่วมหลายสิบคันเคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวง หีบสมบัติมากมายนับไม่ถ้วนถูกยกเข้าไปในจวนกั๋วกงเซิ่ง ความหรูหราอลังการทำเอาผู้คนตาค้าง มีชาวบ้านมามุงดูเป็นจำนวนมาก

จิ่นชูยืนอยู่ใต้ป้ายจวนกั๋วกงเซิ่ง เหม่อมองเกียรติยศที่ท่านพ่อใช้ชีวิตแลกมา มือภายใต้สาบเสื้อกำแน่นเข้าหากัน

ท่านพ่อ...

ลู่เหิงซึ่งยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกระแอมไอเล็กน้อยก่อนเอ่ย "เดิมทีฮ่องเต้จะทรงพระราชทานตำแหน่งองค์หญิงให้แก่เจ้า ข้าปฏิเสธแทนเจ้า แล้วขอพระราชทานความเมตตาอีกเรื่องหนึ่งมาให้"

จิ่นชูดึงสายตากลับมา

"อนุญาตให้เจ้ามีอิสระในการหมั้นหมาย ไม่ต้องเกรงกลัวผู้มีอำนาจหน้าไหนทั้งสิ้น"

ลู่เหิงรู้สึกว่าเด็กสาวตัวคนเดียว ทั้งยังมีบรรดาศักดิ์ติดตัว แถมครองทรัพย์สินมหาศาล ย่อมต้องกลายเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมาก ไม่ว่าจะจวิ้นจู่หรือองค์หญิง สำหรับจิ่นชูแล้วก็เป็นเพียงแค่ชื่อเสียง ลาภยศ สู้มอบอิสระในการหมั้นหมายที่จับต้องได้จริงมิได้