บทที่ 33

บทที่ 33

หยาดฝนแรกแห่งฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว สายฝนโปรยปรายละอองบางเบา ในสายลมคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของดินโคลน จิ่นชูนั่งอยู่ภายในเรือนทอดสายตามองม่านฝนหน้าทางเดินระเบียง

อีกเพียงห้าวันก็จะเป็นวันแต่งงานของจ้าวเยียนเยียนกับฉีอวี่อานแล้ว

"เหล่านู๋ได้ยินมาว่าจ้าวซื่อกับหลูซื่อทะเลาะกันจนแตกหักกันไปข้าง หลูซื่อต่อให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมแบ่งสินเดิมให้จ้าวเยียนเยียน ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถูกความโกรธเล่นงานจนล้มป่วยลงทุกสองสามวัน"

"ช่างเป็นบาปกรรมเสียจริง คนผู้เดียวกลับทำลายล้างคนทั้งตระกูล"

แม่นมฟางส่ายหน้าถอนหายใจ ไม่ยากเลยที่จะฟังออกว่าในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความแค้นเคือง ครั้นเบนศีรษะหันกลับมามองจิ่นชู แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความสงสารเวทนาอย่างไร้ที่สิ้นสุด

จิ่นชูยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยคำใด