บทที่ 31

บทที่ 31

จิ่นชูสงบเสงี่ยมอยู่หลายวัน กลับเป็นจ้าวเยียนเยียนที่หลังจากกำหนดงานแต่งงานกับจวนกั๋วกงฉีแล้ว ทุกวันนางมักจะออกไปข้างนอก

สาวใช้เอ่ยเตือนอยู่สองสามคำ กลับถูกจ้าวเยียนเยียนตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ "ยามนี้ในจวนมารดาของข้าเป็นผู้กุมอำนาจ ใครกล้าขัดขวางข้า?"

หลูซื่อบาดเจ็บ ขาแข้งไม่สะดวก อำนาจการดูแลจวนจึงถูกมอบให้แก่จ้าวซื่อชั่วคราว จ้าวเยียนเยียนเย่อหยิ่งจองหองยิ่งนัก ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวได้ยินเรื่องนี้แล้วก็ได้แต่ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่ง เพียงภาวนาให้จ้าวเยียนเยียนออกเรือนไปเสียเร็วๆ จะได้หมดเรื่องสบายใจ นางเอนกายพิงตั่ง มือข้างหนึ่งพลิกลูกประคำสิบแปดเม็ดอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สองวันนี้เด็กสาวคนนั้นยังคงสงบเสงี่ยมอยู่หรือไม่?"

แม่นมถานพยักหน้า "คุณหนูลูกพี่ลูกน้องคัดลอกคัมภีร์อยู่ทุกวัน มิได้สร้างความวุ่นวายเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวขมวดคิ้ว "ยามนี้งานมงคลของเยียนเยียนใกล้เข้ามาแล้ว สินเจ้าสาวเหล่านี้กลับยังไม่ถูกส่งมา..."