บทที่ 26

บทที่ 26

จิ่นชูก้าวเท้าออกจากประตูเรือนก็เห็นเซิ่งเยียนเยียนคุกเข่าอยู่ตรงระเบียงทางเดิน มุมปากนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มองอีกฝ่ายจากเบื้องสูง

"เจ้าอย่าได้ใจให้มากนัก!" เซิ่งเยียนเยียนถูกมองจนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา นางกัดฟันกรอดเอ่ยขึ้น "ไม่ว่าเจ้าจะพยายามอย่างไร คนที่จะได้แต่งเข้าไปก็คือข้าอยู่ดี มีข้าอยู่ อย่าได้หวังว่าจะเข้าใกล้พี่อวี่อานแม้แต่ครึ่งก้าว!"

จิ่นชูยืนอยู่ที่เดิมใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มบางเบา ท่าทางสงบนิ่งไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ต่อให้เซิ่งเยียนเยียนจะเอ่ยวาจาเช่นไร นางก็เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ฮูหยินฉีจำนนต่อความดื้อรั้นของซื่อจื่อฉีจึงมาเยือนถึงจวน หาได้มาเพื่อสู่ขอเจ้าไม่ ด้วยฐานะสาวใช้เช่นเจ้า หวังจะเป็นซื่อจื่อฟูหยิน ช่างเพ้อฝันเสียจริง!"

สีหน้าของเซิ่งเยียนเยียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย