บทที่ 25

บทที่ 25

จวนกั๋วกงฉี

ภายในห้อง ฮูหยินกั๋วกงถูกความโกรธแล่นขึ้นจนเป็นลมสลบไป นางกำนัลนำยาลูกกลอนต่อชีวิตมาจ่อที่ใต้จมูกอยู่ครู่ใหญ่ นางถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

พอเลิกเปลือกตาขึ้นก็เห็นเซิ่งเยียนเยียนยืนประหม่าพรั่นพรึงอยู่ตรงนั้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความกระวนกระวาย พริบตานั้นใบหน้าของนางก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที ก่อนจะแผดเสียงฮึดฮัด "ใครสั่งให้เจ้ามา?"

เซิ่งเยียนเยียนตกใจสุดขีด หวาดกลัวจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่มองไปยังฉีอวี่อานที่คุกเข่าอยู่

"ท่านแม่" ฉีอวี่อานขยับกาย เข้ามาที่ข้างแท่นนอนแล้วยึดกุมมือของฮูหยินกั๋วกงไว้ พยายามอธิบายด้วยความร้อนใจ "ลูกเป็นคนให้นางมาเอง ท่านแม่ดับโทสะก่อนเถิด เรื่องราวบางอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คุณแม่คิดขอรับ"

ฮูหยินกั๋วกงกำลังอยู่ในช่วงโทสะครอบงำ ไหนเลยจะฟังคำของฉีอวี่อานได้ ยามนึกถึงว่าสามปีมานี้ตนเองจำคนผิดไป หอบหิ้วยกย่องสาวใช้คนหนึ่งไว้กลางฝ่ามือ ถือเป็นแก้วตาดวงใจ นางก็รู้สึกโทสะแล่นขึ้นอกจนแทบจุกตาย

ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าพวกคนภายนอกกลุ่มนั้นคงกำลังหัวเราะเยาะนางจนฟันร่วงเป็นแน่

"ไสหัวออกไป!" ฮูหยินกั๋วกงอารมณ์ยิ่งทวีความเกรี้ยวกราด

"ท่านแม่..."