บทที่ 27

บทที่ 27

ริมระเบียงทางเดินสายลมหนาวพัดโชยมาวูบหนึ่ง หญิงสาวเอื้อมมือดึงเสื้อคลุมบนร่างให้กระชับเข้าหากัน สายตาจับจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิทของเรือนซงถังอยู่เป็นระยะ

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวไล่บ่าวไพร่ให้ออกไปจนหมดสิ้น เพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับหลูซื่อ

"คุณหนู รถม้าของฮูหยินฉีมุ่งหน้าไปยังหอเทียนเซียงแล้ว" เฟยเยี่ยนเอ่ยรายงานอย่างทันท่วงที

จิ่นชูขมวดคิ้วมุ่น ตอนที่ฮูหยินฉีมาถึงนั้นหลูซื่อไม่อยู่จวน นางจึงส่งคนไปคอยเฝ้าดูที่หน้าประตูเผื่อว่าหลูซื่อจะกลับมา ใครจะคาดคิดว่าบังเอิญไปเจอจังหวะที่หลูซื่อกับฮูหยินฉีเริ่มพูดคุยกันพอดี

เนื่องจากระยะห่างค่อนข้างไกลจึงฟังไม่ถัดเจนว่าทั้งสองกำลังสนทนาเรื่องใด จิ่นชูคาดเดาว่าฮูหยินฉีต้องการเจรจากับหลูซื่อเป็นแน่

และก็เป็นไปตามคาด ฮูหยินฉีจองหอสุราไว้ และเวลานี้กำลังรอให้หลูซื่อไปทำตามนัดหมาย

"คุณหนู เรื่องในจวนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ตัดสินใจเด็ดขาด ฮูหยินใหญ่ไม่กล้าตัดสินใจรับปากตามอำเภอใจหรอกเจ้าค่ะ" เฟยเยี่ยนเอ่ยเกลี้ยกล่อม

จิ่นชูส่ายหน้า ในใจมีความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจวนเวียนอยู่ "จวนแห่งนี้แซ่จ้าวเป็นหลัก ข้าเป็นเพียงแขกที่มาอาศัยอยู่ใต้ชายคา นางจะสนหัวข้าที่ไหน ย่อมไม่มีทางยอมหักหน้าจวนกั๋วกงเพื่อเห็นแก่ข้าหรอก"