บทที่ 22

บทที่ 22

เรือนของจ้าวซื่อถูกผู้คนล้อมไว้จนแน่นหนา ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวมีสีหน้ากังวลนั่งอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ โดยมีหลูซื่ออยู่ข้างกาย

จิ่นชูเพียงยืนมองอยู่ด้านนอกปราดหนึ่ง

"น้องรอง"

ด้านหลังพลันมีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น

เซิ่งเยียนเยียนบนใบหน้าประดับรอยยิ้มกังวล ทว่าแววตากลับซ่อนรอยยิ้มได้ใจ นางเดินมาหยุดตรงหน้าจิ่นชู "ถึงเจ้าจะไม่ยอมรับ แต่ข้าก็จะถือว่าเจ้าเป็นน้องสาวเสมอ"

จิ่นชูมองนางอย่างเงียบงัน

"น้องรอง รอให้ข้าช่วยท่านแม่แล้ว ค่อยมาขอขมากับเจ้าก็แล้วกัน" เซิ่งเยียนเยียนทำท่าดั่งนกยูงผู้หยิ่งผยอง แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป

บ่าวรับใช้ทุกคนเมื่อเห็นเซิ่งเยียนเยียนต่างพากันก้มหน้าคารวะและเอ่ยปากเรียกอย่างนอบน้อมว่า "คุณหนูลูกพี่ลูกน้องใหญ่"

ภาพนี้ช่างบาดตาเสียเหลือเกิน