บทที่ 23

บทที่ 23

หมอหลวงเหลียงจากไปได้ไม่นาน จ้าวซื่อก็ฟื้นคืนสติ สาวใช้รีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังจนหมดสิ้น จนจ้าวซื่อเกือบจะเป็นลมหมดสติไปอีกรอบ

นางเงยหน้าขึ้นและพบว่าจิ่นชูกลืนยืนอยู่ตรงธรณีประตู

สายตาประสานกัน

แววตาของจิ่นชูหนาวเย็นราดยะเยือกดั่งน้ำแข็ง จนทำให้หนังหัวของคนรู้สึกชาดิ่ง

"มารดาต้องการรับเซิ่งเยียนเยียนเป็นบุตรสาว ข้าไม่ขัดขวาง แต่มารดาไม่ควรใช้วิธีการเช่นนี้มาบีบบังคับให้ข้ายอมจำนน"

จิ่นชูกุมหน้าอกเอาไว้ แสดงท่าทางเจ็บปวดร้าวรานใจ

จ้าวซื่อเลิกแสร้งทำตัวน่าสงสาร "เซิ่งจิ่นชู หากไม่ใช่เพราะเจ้าคอยขัดขวางอยู่เบื้องหลัง ข้าไหนเลยต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ วันนี้ข้าจะบอกเจ้าตามตรง เพื่อให้เยียนเยียนได้ตบแต่งเข้าจวนกั๋วกงฉีอย่างราบรื่น ข้าจะต้องรับนางเป็นบุตรสาวอย่างแน่นอน"

"ท่านแม่!" เซิ่งเยียนเยียนซาบซึ้งใจยิ่งนัก พุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของจ้าวซื่อ

จิ่นชูสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ขอแค่เซิ่งเยียนเยียนไม่ได้อยู่ในชื่อของท่านพ่อ ตามใจท่านแม่เถอะเจ้าค่ะ"