บทที่ 21

บทที่ 21

เรือนปีกขวาของเรือนซงถังถูกไฟไหม้จนไม่หลงเหลือสภาพที่อยู่อาศัยได้อีก โชคดีที่เรือนประธานไม่ได้รับผลกระทบ ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวจึงยังคงพักผ่อนอยู่ที่เรือนประธานเช่นเดิม

หลูซื่อส่งคนมาซ่อมแซมเรือนปีกขวาที่ถูกไฟไหม้ตลอดทั้งคืน ทั้งยังจัดแจงทำความสะอาดเรือนอีกแห่งหนึ่งให้เรียบร้อยแล้วค่อยให้จิ่นชูย้ายเข้าไปอยู่

ยามราตรีล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก

ภายในจวนเงียบสงบ

"คุณหนู คนตระกูลจ้าวไม่ได้ตามสืบเรื่องไฟไหม้เลยเจ้าค่ะ แม้แต่เรื่องในงานเลี้ยงเมื่อกลางวันก็ไม่มีท่าทีจะเอาความ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้เห็นท่านอยู่ในสายตาเลย หากกลับไปถึงหลงซี อย่างน้อยท่านก็ได้เป็นใหญ่ในเรือนของตนเอง ไม่ต้องมาทนรับความอึดอัดเช่นนี้เจ้าค่ะ" เฟยเยี่ยนกล่าวด้วยความโกรธจนดวงตาดำขลับแดงก่ำ

จิ่นชูยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องนอกหน้าต่าง ปลายเรียวนิ้วเย็นเฉียบ ราวกับว่าในใจถูกสาดซัดด้วยน้ำเย็นจัดจนชุ่มโชก ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในจวนตระกูลจ้าว นางอดทนอดกลั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวอาจจะมีความสงสารนางอยู่บ้าง

ทว่าความสงสารนั้น เมื่อเทียบกับความโอบอ้อมอารีที่มีต่อบุตรสาวในสายเลือดอย่างจ้าวซื่อแล้ว ย่อมเทียบกันไม่ได้อยู่ดี

มุมปากของจิ่นชูเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางยังไม่ได้จัดการบีบคั้นจ้าวซื่อและเซิ่งเยียนเยียนจนสติฟั่นเฟือน จะยอมรามือจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร