บทที่ 19

บทที่ 19

ลำคอของเซิ่งเยียนเยียนราวกับถูกบีบเอาไว้ กลืนก็ไม่เข้าคายไม่ออก นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น อยากจะเป็นลมหมดสติไปเสียตรงนั้นให้ได้

เวลานั้นจิ่นชูถูกแรงดึงให้ลุกขึ้น นางเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว ฝ่ายหลังกุมมือของนางไว้แน่น เอ่ยด้วยเสียงเบาว่า "อย่ากลัวเลย ตระกูลจ้าวจะไม่ปล่อยไว้ไม่สนใจแน่"

จิ่นชูรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอีกครา

นางเม้มริมฝีปาก

"พยานหลักฐานพร้อมมูลแล้ว คนมารดา!" ใต้เท้าลู่สะบัดมือ เหล่าข้าราชการด้านหลังก้าวเท้าเดินเข้าไป

จ้าวซื่อตะโกนเสียงดังลั่น "ช้าก่อน!"

ใต้เท้าลู่หันกลับไปมองจ้าวซื่ออีกครั้ง เพียงเห็นจ้าวซื่อชี้ไปยังเซิ่งเยียนเยียน "เยียนเยียนเป็นบุตรสาวที่ข้าเก็บมาเลี้ยง ตลอดสามปีนี้นางปรนนิพากย์ข้าอย่างเต็มกำลัง ข้าทนให้ความเป็นธรรมแก่นางไม่ได้ จึงอยากมอบอนาคตที่ดีให้นาง ถึงได้ประกาศออกไปข้างนอกว่าเป็นบุตรสาวสายเอกจวนเซิ่ง บุตรสาวสายเอกที่แท้จริงของตระกูลเซิ่งมีเพียงเซิ่งจิ่นชูผู้เดียวเท่านั้น!"

ครืน!

ใบหน้าดวงน้อยของเซิ่งเยียนเยียนซีดเผือด ราวกับถูกคนถลกหนังชั้นนอกออก เผยให้เห็นธาตุแท้อันแท้จริงออกมา นางเงยหน้าขึ้น มองฮูหยินฉีด้วยอาการสั่นเทา