บทที่ 18

บทที่ 18

"ย่อมควรเป็นเช่นนั้น" ฉีอวี่อานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน ยามทอดสายตามองไปยังเซิ่งเยียนเยียน แววตานั้นเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนยิ่งนัก

จ้าวซื่อพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ นางกุมมือเซิ่งเยียนเยียนไว้โดยไม่แยแสต่อสายตาของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวที่มืดครึ้มลงจนแทบจะหยดเป็นน้ำ เอ่ยสั่งฉีอวี่อานด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เยียนเยียนถูกจิ่นชูรังแกมาแต่เด็ก ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส ภายภาคหน้าเจ้าห้ามทำให้ให้นางเสียใจเป็นอันขาด"

ฉีอวี่อานชูนิ้วสามนิ้วขึ้นฟ้าสาบาน "ข้าจะปกป้องเยียนเยียนเป็นอย่างดีอย่างแน่นอน จะไม่ยอมให้นางต้องทอดทิ้งให้พบกับความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด"

สิ้นเสียงคำกล่าว ฝูงชนในบริเวณนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"เร็วเข้า! นั่นไฟไหม้หรือเปล่า"

เสียงร้องตะโกนเสียงหนึ่งดึงดูดสายตาของทุกคนเข้า

สายตาของทุกคนพลันหันตามไปมองด้านหลัง

แม่นมถานหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตบมือแล้วร้องตะโกนขึ้นมา "ไม่ดีแล้ว เรือนซงถัง!"

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น รีบส่งคนไปดับเพลิง ทั้งยังกำชับหลูซื่อว่า "อากาศแห้งแล้งและร้อนอบอ้าว ข้าจะไปดูทางด้านหลังเสียหน่อย ฝากเจ้าช่วยต้อนรับแขกเหรื่อให้ดีด้วย"