บทที่ 17

บทที่ 17

เซิ่งเยียนเยียนถลึงตาใส่พร้อมกับเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยใส่จิ่นชู ก่อนจะก้มตัวลงเก็บเศษกระเบื้องบนพื้น สาวใช้ตัวน้อยด้านหลังรีบวิ่งออกไปทันที ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าออกไปรายงานข่าวเป็นแน่

ไม่นานนักจ้าวซื่อก็มาถึง

"ท่านแม่ ลูกได้ยินมาว่าน้องรองไม่สบาย จึงตั้งใจมาเยี่ยม ไม่นึกเลยว่าน้องรองจะแย่งจี้หยกหงส์แล้วทำตกลงพื้นเจ้าค่ะ" เซิ่งเยียนเยียนโถมกายซบลงในอ้อมอกของจ้าวซื่อแล้วร้องไห้อย่างน่าสงสาร

จ้าวซื่อรีบปลอบโยนเซิ่งเยียนเยียน ทว่าจู่ ๆ กลับเงื้อมือตบลงบนใบหน้าของจิ่นชู แต่กลับถูกเฟยเยี่ยนพุ่งตัวเข้ามาเอาใบหน้ารับเอาไว้แทน

เพียะ!

เสียงใสยิ่งนัก

รอยฝ่ามือสีแดงสดห้าแถวเด่นชัดสะดุดตา

เรียวขาของเฟยเยี่ยนอ่อนยวบทรุดลงคุกเข่ากับพื้น "ขอฮูหยินโปรดเมตตาด้วยเถอะเจ้าค่ะ..."

จ้าวซื่อเงื้อมือหมายจะตบซ้ำอีกครา แต่แววตาของจิ่นชูพลันเย็นยะเยือกขึ้นมา นางจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง "ข้าถอยให้ก้าวแล้วก้าวเล่า เหตุใดท่านแม่ถึงยังไม่ยอมรามืออีกเล่า หรือคิดจะฉีกหน้ากันให้เด็ดขาด ถึงตอนนั้นจะได้ไม่มีใครได้ดีสักคน?"