บทที่ 14

บทที่ 14

เรือนซงถัง

ไท่จวินฉีเคยมาเยือนอยู่หลายครา นางกับฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเป็นสหายสนิทสมัยเป็นสาวมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย เมื่อแต่งงานออกเรือนไปแล้วก็ยังคงไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ

นางคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี เดินเข้ามาไม่ทันไรก็มองเห็นเด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีอ่อนนางหนึ่งกำลังรำกระบี่อยู่กลางลานเรือน ร่างกายเบาดุจนกนางแอ่น ท่วงท่ากระบี่ว่องไวคล่องแคล่ว

ยามเมื่อออกกระบี่ล้วนเด็ดขาดฉับไว ยามเมื่อเก็บกระบี่ก็ไม่มีความเยิ่นเย้อแม้แต่น้อย

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ใบไม้บนต้นอู๋ถงร่วงหล่นลงมาหนึ่งใบ จิ่นชูตวัดกระบี่ขึ้นฟ้าแล้วเงยหน้าวาดขึ้นไป ทันใดนั้นก็ผ่าใบไม้อู๋ถงออกเป็นหลายซีก ร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝน

"คุณหนูรอง!"

แม่นมถานส่งเสียงร้องเรียก

จิ่นชูเก็บกระบี่ ใบหน้ารูปไข่ประณีตงดงามแต้มด้วยสีแดงเรื่อ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำกะพริบปริบๆ น้ำเสียงใสกังวาน "แม่นมถาน ท่านยายตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"