บทที่ 15

บทที่ 15

จ้าวซื่อกวดนวดขมับด้วยความกลุ้มอกกลุ้มใจ มองดูเซิ่งเยียนเยียนที่กระวนกระวายจนนั่งไม่ติด ก็อดเอ่ยปากสั่งสอนไม่ได้ "วันนี้เจ้าไม่ควรพลั้งปากตอบรับฮูหยินฉีไปเช่นนั้น"

หากไม่ใช่เพราะเซิ่งเยียนเยียนเอ่ยปากขึ้นมา จ้าวซื่อย่อมใช้เหตุเพลิงไหม้มากลบเกลื่อนเรื่องจี้หยกหงส์สูญหายได้อย่างสมบูรณ์

ยามนี้กลับกลายเป็นว่า จี้หยกหงส์ที่มีเพียงคู่เดียวในใต้หล้าไม่อาจหาชิ้นที่สองมาแทนได้ ทั้งยังไม่มีข้ออ้างไปหว่านล้อมให้ฮูหยินฉีปักใจเชื่ออีกด้วย

ใบหน้าเล็กของเซิ่งเยียนเยียนถอดสี รีบเอ่ยขอโทษทันที "ท่านแม่ เป็นความผิดของลูกเอง วันหน้าลูกมิกล้าทำเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ"

จ้าวซื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น สีหน้าจึงค่อยผ่อนคลายลง แล้วเอ่ยเสียงหนัก "เรื่องนี้ข้าจะหาทางเอง"

ได้ยินดังนั้น เซิ่งเยียนเยียนก็แย้มยิ้มด้วยความยินดี "ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ"

……

จวนกั๋วกงฉี

หลังจากไท่จวินฉีและคณะเดินทางกลับมาจากตระกูลจ้าว สีหน้าของนางก็มืดมนลงตลอดทาง นางเหลือบมองหลานชายสายตรงภรรยาเอกที่เดินตามหลังมา แล้วถอนหายใจยาว