บทที่ 12

บทที่ 12

ตอนเย็นเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าที่อยู่ข้างๆ เริ่มครึกครื้นขึ้นมา แม่นมฟางเอ่ย "เหล่านู๋เห็นว่าความโกรธของฮูหยินใหญ่มิใช่น้อยๆ เลยเจ้าค่ะ แล้วยังมีเซิ่งเยียนเยียนมาอีกด้วย ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่วัน เหล่านู๋..."

แม่นมฟางอึกอักทำท่าคล้ายอยากพูดแต่ก็หยุดไว้

ครั้นเหลือบมองโดยไม่ทันตั้งตัวก็คิดว่าตนเองมองคนผิดไป เซิ่งเยียนเยียนสวมชุดผ้าไหมแพรพรรณเลอค่า พันผูกถุงหอมสีม่วงอ่อนสองใบไว้ที่เอว คล้องสร้อยคอยางจื้ออวี้ ที่ล้ำค่าที่สุดคือตรงขมับ มีปิ่นโยกทองคำลายดอกฟู่หรงไฮ่ถังดอกคู่ ห้อยใบไม้ทองคำชิ้นเล็กๆ ดูประณีต ที่หูแขวนต่างหูมุกสีชมพู

เบื้องหลังยังมีนางกำนัลสองคนเดินตาม นางยืดอกท่าทางจองหองพองขนถึงขีดสุด ราวกับเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็ไม่ปาน

แม่นมฟางหันไปมองคุณหนูของตนเองอีกครั้ง ตั้งแต่เข้าจวนมาก็สวมเพียงกระโปรงยาวสีเรียบ ตรงขมับมีเพียงหยกขาวประดับอยู่ ดูเย็นชาสงบเงียบยิ่งนัก

ทั้งที่คุณหนูของตนต่างหากที่เป็นคุณหนูสายเลือดแท้จริง