บทที่ 11

บทที่ 11

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวรู้สึกยากที่จะเอ่ยปากเสียจริง

เซิ่งจิ่นชูไม่เคยซักไซ้ไล่เลียงความใดเพิ่มเติม นางปฏิบัติเช่นเดียวกับทุกครา คอยอยู่เป็นเพื่อนสนทนากับฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวในเรื่องอื่น จนกระทั่งดึกดื่นฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถึงอนุญาตให้นางกลับไปพักผ่อน

"ช่างเป็นกรรมเวรเสียจริง" ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทอดถอนหายใจยาว

เมื่อกลับมาถึงห้อง ใบหน้างดงามดั่งหยกของเซิ่งจิ่นชูมืดครึ้มราวน้ำนิ่งในยามราตรี แม่นมฟางถือห่อหมึกกราบกรานเดินกลับมา นางพยักหน้าให้เซิ่งจิ่นชูเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เซิ่งจิ่นชูหลับตาลงคราหนึ่ง กดความโกรธเกรี้ยวระลอกหนึ่งในอกให้จมดิ่งลงไป

วันต่อมา

นางยังคงมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวตามกิจวัตรเช่นเคย ย่อกายลงนวดคลึงเรียวขาให้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้อนรนของสาวใช้ดังแว่วมาจากนอกประตู "คุณหนูใหญ่ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ"

"หลีกไป!"

นั่นคือเสียงของจ้าวซื่อ