บทที่ 10

บทที่ 10

เมื่อก้าวออกจากเรือนซงถัง เซิ่งจิ่นชูชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย นางกวาดตามองจวนที่ยังคงไม่คุ้นเคยแห่งนี้ แม่นมฟางช่วยจัดเสื้อผ้าให้นางเรียบร้อย "คุณหนู แม่นมถานผู้นั้นไล่ตามมาแล้วเจ้าค่ะ"

มุมปากของเซิ่งจิ่นชูยกยิ้มขึ้น

เป็นไปตามคาด แม่นมถานวิ่งเหยาะ ๆ ตามมาตลอดทาง "คุณหนูลูกพี่ลูกน้องจิ่นชู โปรดหยุดฝีเท้าก่อนเจ้าค่ะ"

นางหยุดฝีเท้าลง ทอดสายตาไปทางแม่นมถานด้วยแววตาไร้เดียงสาคลางแคลงใจเล็กน้อย บนใบหน้ายังคงแสดงท่าทีว่าง่ายและเอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายว่าแม่นม แม่นมถานรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "บ่าวไม่กล้ารับ คุณหนูลูกพี่ลูกน้องเกรงใจเกินไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่านไปนั่งคุยด้วยเจ้าค่ะ"

เพิ่งจะเดินออกมาจากเรือนซงถังก็ถูกเชิญกลับไปอีก แปดในสิบส่วนคงเป็นเพราะของขวัญสองชิ้นนั้นส่งตรงเข้าถึงใจของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว เซิ่งจิ่นชูแสร้งทำเป็นยินดีแล้วพยักหน้ารับ

เมื่อกลับมายังเรือนอีกครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่าพักผ่อนไปแล้ว กลายเป็นจ้าวซื่อที่ออกมาต้อนรับนาง นางดึงตัวเซิ่งจิ่นชูเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง "จิ่นชู ท่านยายของเจ้าช่วงนี้ร่างกายไม่สู้ดีนัก เจ้าพักอยู่ที่เรือนซงถังเพื่อปรนนิบัติท่านไปก่อนเถอะ รอให้แม่หาจังหวะพูดคุยกับท่านป้าสะใภ้ของเจ้าเสียก่อน ค่อยแยกเรือนส่วนตัวให้เจ้าต่างหาก"