บทที่ 8

บทที่ 8

ตลอดทั้งวันเซิ่งจิ่นชูมีอาการใจคอไม่สู้ดี

แม้แต่ชีเซี่ยวก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

นางเดินวนเวียนไปมาอยู่ในห้อง จนกระทั่งยามเย็นชีเซี่ยวจึงรีบกลับมา "แผนที่ชายแดนจู่ๆ ก็แพร่สะพัดออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าตรู่แล้ว เรื่องนี้ใต้เท้าลู่ไม่กล้าละเลย คนกลุ่มนั้นที่ถูกจับกุมตัวไปถูกไต่สวนอย่างทารุณ สุดท้ายจึงยอมปริปากรับสารภาพว่าเป็นเรื่องที่ฮูหยินสั่งให้รีบขายร้านค้าทิ้งโดยเร็วที่สุด"

จู่ๆ เปลือกตาของเซิ่งจิ่นชูก็กระตุกวูบ "คนพวกนั้นยอมรับแล้วหรือ"

"ขอรับ!"

เซิ่งจิ่นชูนึกถึงหยกสีเหลืองเข้มที่ซุกอยู่ตรงอกเสื้อขึ้นมาได้ นัยน์ตาไหววับเล็กน้อย ก่อนจะฟังชีเซี่ยวกล่าวต่อ "ตอนนี้เรื่องนี้กล่อมเกลาจนเป็นเรื่องใหญ่โต เกรงว่าอีกสองวันคงจะต้องตามสืบมาถึงฝั่งฮูหยินแล้วกระมัง"

ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น ใต้เท้าลู่อัญเชิญตัวจ้าวซื่อไปที่ว่าการอีกครั้ง หลังจากการสอบปากคำผ่านไปหนึ่งวันเต็ม จ้าวซื่อยังคงยืนกรานกัดฟันปฏิเสธว่านางถูกคนหลอกลวง จึงได้เผลอขายทรัพย์สินตระกูลเซิ่งในราคาถูก ส่วนเรื่องแผนที่ชายแดนนั้นนางไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยเลยแม้แต่น้อย