บทที่ 6

บทที่ 6

จ้าวซื่อขยำฝ่ามือแน่น มองดูชาวบ้านรอบด้านที่พากันชี้ไม้ชี้มือตำหนิตัวนาง นางขมวดคิ้วทำหน้าเย็นชาหันไปมองเซิ่งจิ่นชู ลมหายใจหอบกระชั้น ในแววตายังคงมีความรังเกียจที่ปิดเอาไว้ไม่มิด

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเอง เซิ่งเยียนเยียนก็ทรุดเข่าลงตรงหน้าเซิ่งจิ่นชูกล่าวด้วยเสียงสะอื้นว่า "จิ่นชู เจ้าเข้าใจฮูหยินผิดแล้ว อันที่จริง... อันที่จริงฮูหยินมีเหตุผลที่พูดไม่ได้อยู่"

"เยียนเยียน!" จ้าวซื่อมองเซิ่งเยียนเยียนด้วยความปวดใจ ทำท่าจะยื่นมือไปประคองนาง แต่กลับถูกเซิ่งเยียนเยียนปฏิเสธ นางเงยหน้าขึ้นกล่าวทีละคำว่า "นับแต่นายท่านจากไป ฮูหยินก็ล้มป่วยหนัก ท่านหมอบอกว่าทนรับความกระทบกระเทือนไม่ได้ มิฉะนั้นจะจำคนผิด สามปีมานี้เป็นข้าที่ถือวิสาสะฉวยโอกาสสวมรอยฐานะของเจ้า หากเจ้าจะตีหรือจะลงทัณฑ์ ข้าไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น"

เซิ่งจิ่นชูขมวดคิ้ว

"จิ่นชู อันที่จริงฮูหยินแค่จำสลับเจ้ากับข้าก็เท่านั้น ฮูหยินยังคงรักเอ็นดูเจ้าอยู่ เจ้าเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของฮูหยินเชียวนะ"