บทที่ 5

บทที่ 5

เซิ่งเยียนเยียนกำมือแน่นทั้งสองข้าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเลิกม่านลงจากรถม้า พอปรากฏโฉมหน้าก็พุ่งเป้าไปที่เซิ่งจิ่นชูด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวใจ "จิ่นชู เจ้า... ไฉนจึงต้องมาสวมรอยเป็นตัวตนของข้าด้วย"

เมื่อได้พบหน้าเซิ่งเยียนเยียนอีกครั้ง เซิ่งจิ่นชูแทบอยากจะฉีกกระชากใบหน้าของอีกฝ่ายให้แหลกคละ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ความแค้นพรั่งพรูขึ้นมาฉับพลัน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนได้รสคาวเลือดจึงกดโทสะลงไปได้

นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองดวงหน้าและแววตาของเซิ่งเยียนเยียน ยกระดับเสียงขึ้นถาม "เยียนเยียน เจ้าบอกว่าเป็นบุตรสาวสายเอกตระกูลเซิ่ง เช่นนั้นข้าถามเจ้าเถิด สามปีนี้เจ้าไปอยู่ที่ใดกัน"

เปลือกตาของเซิ่งเยียนเยียนกระตุกวูบ หากนางตอบว่าอยู่ที่เขาต้าฟาน ย่อมต้องถูกเปิดโปงอย่างแน่นอน เพราะนางเคยปรากฏตัวในเมืองหลวงมานานแล้ว