บทที่ 3

บทที่ 3

บุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเซิ่งกลับถึงเมืองหลวง ซื้อบ่าวไพร่ชายหญิงมาหลายสิบคน ทั้งยังมีผู้คุ้มครองประตู ถึงขนาดแบ่งพื้นที่เรือนหลังหนึ่งในเรือนด้านหน้าไว้โดยเฉพาะเพื่อเลี้ยงผู้คุ้มครองนับร้อยคน

ความเคลื่อนไหวใหญ่หลวงเช่นนี้ ชาวเมืองหลงซีเมื่อเดินผ่านตระกูลเซิ่งต่างอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองเข้าไปข้างใน

ยามเย็น

ชุ่ยจูมองดูเซิ่งจิ่นชูเปลี่ยนสวมชุดผ้าฝูกวงจิ่น ทั้งในกล่องเครื่องประดับยังประดับประดาด้วยเครื่องประดับศีรษะนับไม่ถ้วน แม้แต่ปลายรองเท้าที่ส่งมาก็ยังฝังไข่มุกเม็ดโต

ทำเอาชุ่ยจูถึงกับลิ้นพันกัน "ค... คุณหนู นายท่านแอบเก็บทรัพย์สินส่วนตัวไว้ให้ท่านมากมายถึงเพียงนี้ ไฉนท่านถึงไม่เคยเอ่ยปากเลยเจ้าคะ"

เซิ่งจิ่นชูกลอกตาใส่ชุ่ยจูอย่างไม่สบอารมณ์ "ข้าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านพ่อ ตระกูลเซิ่งค้าขายมาหลายปี สะสมความมั่งคั่งไว้มากมายก่ายกอง ทรัพย์สินบางอย่างเปิดเผยให้คนรู้ไม่ได้ เจ้าจะรู้อะไร!"

ชุ่ยจูรับคำด้วยท่าทางเจื่อน ๆ นัยน์ตาแอบเหลือบมองกล่องเครื่องประดับของเซิ่งจิ่นชูไม่วางตา กลืนน้ำลายลงคอด้วยความโลภ