บทที่ 2

บทที่ 2

เซิ่งจิ่นชูยืนมองออกไปไกลจากบริเวณครึ่งทางขึ้นเขา ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือผืนหิมะขาวโพลนกว้างใหญ่ ทัศนียภาพของเขาต้าฟานในหลงซีงดงามชวนมอง ชาติที่แล้วนางเคยอาศัยอยู่ที่นี่นานถึงสามปีเต็ม

สายลมหนาวพัดผ่าน ทำให้นางพลันตื่นจากพะวง หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก กระชับเสื้อคลุมกุยเฮ่อบนร่างให้แน่นขึ้น ก่อนหันไปพูดกับสองคนด้านหลัง "อีกหนึ่งชั่วยามพวกเราจะลงจากเขา กลับบ้านเดิม"

ชุ่ยจูมีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง "คุณหนูเจ้าคะ บ้านเดิมถูกไฟไหม้เสียหายไปแล้ว คุณหนูกลับไปตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร ถ้าฮูหยินรู้เข้าว่าคุณหนูแอบลงจากเขาเองต้องโกรธแน่ คุณหนูอดทนรออีกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ รอให้ฮูหยินส่งคนมารับ"

แววตาของเซิ่งจิ่นชูหม่นลง

ชาติที่แล้วนางพาแม่นมฟางกับชุ่ยจูเดินทางไปเมืองหลวง ระหว่างทางรถม้าเกิดเสีย และชุ่ยจูก็หายตัวไปตอนไหนก็สุดรู้

นางร้อนใจเป็นที่สุด ออกตามหาอยู่สองวันก็ไม่พบแม้แต่เงา