กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 421 ร้อยปีแห่งความเหลวไหล สุดท้ายก็ว่างเปล่า
เมื่อเห็นสีหน้าคลุ้มคลั่งของเซี่ยเย่า ซางชิวจือชะงักไปสองวินาที ก่อนหรี่ดวงตาหงส์และยิ้มเยาะจาง ๆ
วินาทีนั้นเธอเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าอะไรคือ “คนที่แกล้งหลับ ต่อให้เรียกอย่างไรก็ไม่มีวันปลุกให้ตื่น”
“ได้ยินหรือยัง?” พญายมซ่งตี้หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ซางชิวจือ เธอขัดขวางแผนของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำลายการจัดวางของโลกใบใหม่”
“หลินอวี้เหมยอ้อนวอนแทนเธอ พยายามดึงเธอเข้าร่วมโลกใบใหม่ ทั้งหมดก็เพื่อให้เธอได้ทำอะไรสักอย่าง แต่เธอกลับไม่รู้จักแยกแยะ ปล่อยโอกาสทิ้งไปเสียได้ ฮึ…”
“วันนี้จะเป็นวันตายของเธอ!”
พูดจบพญายมซ่งตี้ก็สะบัดมือ ไออัปมงคลหยินรวมตัวอยู่บนฝ่ามือ
เห็นดังนั้นซางชิวจือก็ไม่พูดให้เสียเวลาอีก เธอแบมือขวา ใบไม้สามใบที่ลอยอยู่กลางอากาศก่อตัวเป็นลักษณ์พยากรณ์ใหม่ขึ้นเอง
พญายมซ่งตี้จ้องซางชิวจือ พลางเอ่ยเสียงเย็น “ตายซะ!”
สิ้นเสียง ไออัปมงคลหยินก็พุ่งเข้าใส่ซางชิวจือจากทุกทิศทุกทาง ราวกับลูกธนูนับไม่ถ้วน