ตอนที่ 23 ถูกหมายตา

ฉีม่อเซวียนมองส่งชุยชิงอีออกจากประตูไป จนกระทั่งไม่เห็นเงาของแขกอยู่ในสายตาแล้ว เขาจึงหันกลับไปมองบัณฑิตที่ยังยืนอยู่ข้างชั้นหนังสือ

เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ “คุณชาย ร้านหนังสือของข้าเป็นเพียงศาลาเล็ก ๆ ต่อไปท่านไปอ่านหนังสือที่อื่นจะดีกว่า”

คำสั่งขับแขกอย่างโจ่งแจ้งนี้ ทำให้ใบหน้าของกู้เอ้อร์หลางซึ่งเดิมก็หวาดหวั่นอยู่แล้วซีดเผือดลงในชั่วพริบตา

อาจเป็นเพราะเขาขลุกอยู่ในห้องอ่านหนังสือโดยไม่ค่อยได้พบแสงแดดมานานหลายปี ผิวพรรณของเขาจึงค่อนข้างซีดอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งดูไม่น่ามองเข้าไปใหญ่

เดิมทีเขาคิดจะอธิบายสักสองสามคำ ทว่าเมื่ออ้าปากกลับไม่มีโอกาสให้อธิบายเลยแม้แต่น้อย

เพราะในใจของเขาเองก็มีความคิดชั่วร้ายอยู่

ยังดีที่เถ้าแก่ผู้นี้ยังไว้หน้าตาเขาอยู่บ้าง ไม่ได้เปิดโปงความคิดสกปรกในใจของเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย