ตอนที่ 22 ห้องหนังสือ

ชุยชิงอีโบกมือ นางถูกหยวนซื่อบังคับให้เรียนงานฝีมือสตรีตั้งแต่ยังเยาว์ แม้จะเรียนรู้ทั้งการปักลายและตัดเย็บเสื้อผ้าได้สำเร็จ ทว่าก็ทำให้นางรู้สึกปวดตาปวดมือทุกครั้งที่เห็นเข็มกับด้าย

“ไม่ต้องหรอก เจ้าค่อย ๆ ทำไปเถิด”

ขณะที่แดดยังไม่ร้อนจัด ชุยชิงอีหยิบร่มขึ้นมากางบังแดด เตรียมออกไปดูร้านหนังสือบนถนน

จวี่รั่วไม่ค่อยวางใจให้นางออกไปเพียงลำพัง จึงวางเข็มด้ายลงแล้วกำชับว่า “คุณหนู อย่าไปทางเชิงภูเขาตงซานเล่า ดูแค่ร้านหนังสือบนถนนก็พอ รีบกลับมาแต่เนิ่น ๆ เจ้าค่ะ”

พวกนางอาศัยอยู่ในอำเภอตงผิงมาเกือบหนึ่งเดือนกว่าแล้ว ทั้งเข้าออกสถานที่ต่าง ๆ ทุกวัน จวี่รั่วจึงจำต้องยอมรับว่า ความสงบเรียบร้อยของอำเภอตงผิงนั้นดีเยี่ยมจริง ๆ แม้เทียบกับเมืองชิงเหอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน