เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 ผู้หญิงล้มลงกับพื้น
ฉินเนี่ยนซีไหวตัวเร็ว คว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงขึ้นมา จึงช่วยไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้น
ผู้หญิงคนนั้นมึนงงอยู่บ้าง เธอเสยผมขึ้นและหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง “ขอบคุณนะ”
เสียงของเธอแหบเล็กน้อย ดูท่าอายุราวสี่สิบกว่า
ฉินเนี่ยนซีชะงักค้างอยู่กับที่ทันที เขามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา
ผู้หญิงคนนั้นยังสร่างเมาไม่หมด รู้สึกไม่สบายที่ข้อมือถูกจับไว้ จึงสะบัดสองสามครั้งแล้วลืมตาขึ้นขมวดคิ้วมองเขา “คุณผู้ชาย ปล่อยมือได้ไหม?”
ฉินเนี่ยนซีถึงได้สติ รีบปล่อยมือ ผู้หญิงคนนั้นเดินโซเซจากไป พอฉินเนี่ยนซีรู้ตัวอีกที เธอก็ลับตาไปแล้ว เขานึกเสียดายขึ้นมาว่าเมื่อครู่ทำไมไม่เข้าไปถามเธอ
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?
เธอตายไปสิบกว่าปีแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าเธอตาย แม้แต่ศพที่นอนหมดลมหายใจอยู่บนเตียงคนไข้ เขาก็เห็นกับตา แล้วเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?