เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 ไม่ทันสังเกต
ฉินเถียนเหม่อไปครู่หนึ่ง พอรู้สึกถึงรสผักชีในปากก็ขมวดคิ้ว รีบคายออกมา
หรงอันใช้ตะเกียบคีบผักชีในจานของเธอออกอย่างตั้งใจทีละนิด “คราวหน้าระวังหน่อย กินแล้วไม่สบายก็เป็นเธอที่ต้องทรมาน”
ฉินเถียนย่นจมูก “ฉันไม่ทันสังเกตนี่นา ทำไมนายยังจำได้ว่าฉันไม่ชอบกินผักชี?”
ตอนอยู่โรงเรียนอนุบาลสมัยเด็กไม่มีผักชี มีแค่ที่บ้านครั้งหนึ่งพ่อครัวของตระกูลหรงทำอาหารใส่ผักชี เธอพูดขึ้นมาลอย ๆ หรงอันก็จำได้มาตลอด ไม่คิดว่าจะจำได้จนถึงตอนนี้
หรงอันตอบ “ทุกอย่างที่เธอพูด ฉันจำได้หมด”
ฟางจือฉีถูแขนอย่างเว่อร์ “พอแล้ว ๆ เลิกหวานกันสักที นี่กินข้าวหรืออวดกันอยู่?”
ฉินเถียนกะพริบตา “ฉันอวดอะไร?”
ฟางจือฉีอึ้ง จ้องเธอ พอเห็นว่าเธอดูไม่ได้แกล้งทำ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็กลืนคำพูดกลับแล้วตอบว่า “อวดมิตรภาพ”