เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ฉันไปห้องครัวก่อน
พ่อบ้านซูเห็นท่าทางประหม่า ๆ ของหรงอันก็อดยิ้มไม่ได้ “คุณชาย ผมไปห้องครัวก่อน”
หรงอันพยักหน้า ฉินเถียนวิ่งไปถึงหน้าต่างกระจกแล้ว เธอหันกลับมา “รบกวนด้วยนะพ่อบ้านซู”
“คุณฉินเถียนเกรงใจเกินไปแล้ว”
ฉินเถียนนั่งขัดสมาธิอยู่ริมระเบียง ลมทะเลพัดเข้ามาพลิ้วเส้นผมของเธอ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย สัมผัสกลิ่นเค็มชื้นของลมทะเล
เธอได้ยินเสียงหรงอันอยู่ข้าง ๆ และเห็นเขานั่งลงข้างเธอตามไปด้วย
เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดจนเปล่งประกายใต้แสงแดด ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกลมทะเลพัดจนยุ่ง ปรกลงมาบังดวงตา เขาใช้แขนยันพื้นไว้ด้านหลัง หลับตาลงเล็กน้อย ขนตายาวงอนขึ้นนิด ๆ ตอนหลับตา ราวกับจะเอามาเล่นสไลเดอร์ได้เลย
“มองอะไรอยู่?” เขาไม่รู้ว่าลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตาสีฟ้าราวกับผืนทะเลสะท้อนเงาของเธอไว้ ทำเอาเธอหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “ฉัน...ฉันไม่ได้มองนายสักหน่อย...”