กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซูหว่านเอ๋อร์
ตอนที่ 127 มาเถอะ เดี๋ยวจัดสถานะให้เธอเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่หร่านเหวยอียังสะลึมสะลืออยู่บนเตียง เย่โม่เฉินก็ช้อนเธอขึ้นมาจากผ้าห่ม
ทุกวันนี้เธอรู้สึกเมื่อยระบมไปทั่วทั้งตัว แม้แต่ลึกถึงซอกกระดูก ส่วนคนที่นอนข้างกายกลับมีเรี่ยวแรงเหลือล้นเกินเหตุ จนไม่เหมือนกำลังกายที่มนุษย์ปกติควรมี
“ที่รัก”
“เด็กดี ลุกได้แล้ว”
น้ำเสียงของเย่โม่เฉินมีความตื่นเต้นที่แทบข่มไว้ไม่อยู่ ผมสั้นสีแดงสะดุดตาบนศีรษะยุ่งเล็กน้อย แต่เจ้าตัวดูมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม
หร่านเหวยอีลืมตางัวเงีย ในสายตาพร่ามัวของเธอ เขาเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีตเรียบร้อยแล้ว แม้แต่เนกไทก็ผูกไว้อย่างเนี้ยบกริบ ทั้งดูสง่างามและสุขุมเยือกเย็น