กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซูหว่านเอ๋อร์
ตอนที่ 126 ฉันเดาว่าคราวนี้คงเขียนไปเปล่าอีกแล้ว
จนกระทั่งตัวรถสั่นไหวเบา ๆ แล้วจอดสนิทอยู่ตรงหน้าน้ำพุในคฤหาสน์
ในที่สุดเย่โม่เฉินก็คลายอ้อมกอดจากเธอเล็กน้อย ในดวงตาสีแดงฉานยังคงมีความปรารถนาที่ยังไม่มอดดับ
เขายกมือขึ้นกดปุ่มอินเตอร์คอมภายในรถ
“ลงไป”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาแข็งกระด้าง ไร้ซึ่งความอบอุ่น แตกต่างจากเสียงแหบพร่าเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
คนขับรถเหล่าหวังราวกับได้รับพระราชทานอภัยโทษ เขาผลักประตูรถแทบจะกลิ้งคลานออกไป รวดเร็วจนก่อให้เกิดลมวูบหนึ่งขึ้นมา จากนั้นก็ไม่หันกลับมามองอีก วิ่งหนีหายเข้าไปในราตรีราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด