เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 หน้าบากกลับบ้าน ครอบครัวปรองดอง
นิยายเรื่องนี้แปลจบแล้ว คุณกำลังฟังนิยายเสียงโดย หมานหมาน เพียงสมัครสมาชิกในเว็บแล้วกดซับสะไครท์รายเดือน 99 บาท ก็สามารถฟังและอ่านนิยายทั้งหมดของเราได้ทุกเรื่องเป็นร้อยเรื่อง สมัครได้ที่เว็บ ink realm ค่ะ
เถาชุนเห็นเลือดติดมือพวกเขา จึงรีบตักน้ำร้อนใส่กะละมังยกลงมา แล้วถามว่า “มีใครบาดเจ็บไหม?”
“เหมือนจะมีคนบาดเจ็บคนเดียว ถูกหมาป่ากัดไปคำหนึ่ง” อูฉางอันไม่แน่ใจ เขาหันไปถามว่า “ใช่ไหม?”
“คนที่เลือดออกไม่ได้มีคนเดียว หลายคนเข้าไปฟันหมาป่าเพื่อช่วยหมา มีทั้งคนถูกข่วนกับถูกเขี้ยวหมาป่าบาด คนที่ถูกหมาป่ากัดมีคนเดียว บาดเจ็บไม่หนัก กางเกงฝ้ายหนา” พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนรองพูด เขาถูมืออย่างลวก ๆ แล้วเช็ดกับตัว ก่อนหยิบชามขึ้นมาก้มหน้าซดซุป ลิ้นร้อนจนเจ็บ ริมฝีปากชาไปหมด ทั้งหนาวจนหน้าแข็งชา
อูฉางอันถือชามนั่งยองกับพื้น เขากลืนไส้แกะลงไปครึ่งชามอย่างลวก ๆ กว่าจะได้ลิ้มรส ไส้แกะตุ๋นมาทั้งคืนจนรสซึมเข้าเนื้อ เคี้ยวทีหนึ่งก็มีน้ำซุปฉ่ำอยู่ในปาก
รสชาติสดหวานจนแทบกลืนลิ้นลงไปด้วย
“กลับกันหมดแล้วหรือ? ข้าหลับเลยเวลาไปแล้ว” เจียงหงอวี้ผลักประตูเข้ามาแล้วถามว่า “เนื้อหมาป่าที่กองอยู่ข้างนอกมีตั้งเยอะ เมื่อคืนฆ่าหมาป่าได้ไม่น้อยเลยสินะ?”