เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 คู่ปรับหัวใจพบกันย่อมเขม่นกันเป็นพิเศษ ส่งพี่ชายพี่สะใภ้กลับบ้าน
ทั้งสี่คนกับสุนัขสองตัวเข้าไปในครัว ห้องแคบจนเดินสะดุดกัน เถาชุนไล่สุนัขออกไป แล้วยกนกในอ่างไปไว้ในห้องเก็บฟืน เกรงว่าไม่มีคนดูแล้วสุนัขจะขโมยกินอีก
อูฉางซุ่นกับเจียงหงอวี้นั่งผิงไฟหน้าเตา ทั้งคู่ถือถ้วยน้ำร้อนจิบต่อเนื่อง หิมะที่เกาะอยู่บนขากับรองเท้าละลายเป็นหยดน้ำอย่างรวดเร็ว หยดลงพื้นจนรอยเปียกขยายกว้างขึ้นทีละน้อย
“ข้างในรองเท้าบู๊ตเปียกหรือไม่? จะให้แช่เท้าเปลี่ยนรองเท้าสักคู่ไหม? ข้าไปเอากะละมังแช่เท้าของพวกเจ้ามาให้ดีหรือไม่?” เถาชุนถามจากตรงประตู
เจียงหงอวี้รีบโบกมือ นางไม่แน่ใจว่าข้างในรองเท้าบู๊ตเปียกหรือไม่ แต่แน่ใจว่าเดินมาตลอดทางจนถุงเท้าเปียกชุ่มเหงื่อ ถอดออกมาตอนนี้ต้องมีกลิ่นแน่ แล้วครัวจะเหม็นเปรี้ยวฉุนไปหมด ชวนคลื่นไส้จะตาย ให้นางยกน้ำกลับห้องไปแช่เท้าก็ขี้เกียจขยับ แถมหมดแรงแล้ว พอนั่งลงก็ไม่อยากลุกอีก ช่างเถอะ
“รออีกหน่อยไม่เป็นไร กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน” นางว่า
“โชคดีที่เชื่อเถาชุน ตอนเที่ยงข้ายังบอกว่าให้ตุ๋นห่านรมควันแค่ครึ่งตัว จะได้ไม่เหลือกินไม่หมด แต่นางยืนกรานให้ตุ๋นทั้งตัว เพราะคิดว่าพวกเจ้าจะกลับมา จะได้อุ่นกับข้าวกินสะดวก” อูฉางอันเห็นควันลอยจากหม้อ จึงเปิดฝา น้ำแกงที่แข็งตัวเดือดปุด ๆ แล้ว เนื้อก็ใช้ตะเกียบจิ้มทะลุได้ เขาตักเนื้อห่านในหม้อใส่หม้อดินแล้วพูดว่า “ล้างมือแล้วกินได้เลย ลองชิมห่านรมควันที่แม่ยายข้าทำ”