เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 พี่ชายพี่สะใภ้กลับบ้าน ห่านรมควัน
เพื่อให้นางได้สวมรองเท้าบู๊ตยาวเร็วขึ้น อูฉางอันจึงจุดตะเกียงทำงานตัดหนังมิงค์ทั้งคืน ขนมิงค์หนามาก เขาตัดทำแค่ส่วนหน้าเท้ากับส้นเท้า หนังมิงค์หนึ่งผืนตัดออกมาเป็นส่วนหน้ารองเท้าได้พอดีสองข้าง ส่วนหนังที่เหลือไว้หุ้มขาใช้หนังวาง ทำให้ต้องรอให้นางสวมกางเกงบุนวมแล้วค่อยวัดขนาด ทำได้เพียงรอถึงกลางวัน
เถาชุนง่วงแล้ว กว่าจะได้ปลดปล่อยเท้าทั้งสองเสียที นางก็นอนบนเตียงอย่างสะลึมสะลือ
อูฉางอันเก็บเศษหนังที่กระจายอยู่บนเตียงให้สะอาด ยืดเส้นยืดสายแล้วไปตักน้ำล้างตัว
เขาคลุกคลีอยู่กับไม้ทั้งวัน กลิ่นไม้แห้งหอมติดตัว เมื่อเขาล้มตัวลงในผ้าห่ม กลิ่นขี้เลื่อยจาง ๆ ก็ลอยอบอวลอยู่ทั่วเตียง เถาชุนขยับเข้าไปสูดดมสองที หลับตาพึมพำว่า “หอมจัง”
อูฉางอันลองดมตัวเองบ้าง แต่ไม่ได้กลิ่นอะไร กลับได้กลิ่นสบู่ฝักส้มที่อุ่นอยู่ใต้ผ้าห่มชัดเจน หอมสะอาด
เถาชุนกลับไปหนุนหมอนของตน “ดับตะเกียงเถอะ นอนกัน”
อูฉางอันชะงัก เขามองนางอย่างละเอียดสองที เห็นใบหน้ามีแววง่วงแล้ว จึงดับตะเกียงน้ำมันและนอนหงายลง