เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 แรงภายนอกช่วยให้เรื่องดี ขับไล่อาเซิ่ง
คราวนี้เถาชุนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล นางขยับเข้าไปใกล้อีกสองก้าว ยังไม่ทันเอ่ยปาก อาเซิ่งก็เผ่นหนีไปแล้ว
อูฉางอันกลับชะงัก เขาครุ่นคิดอย่างละเอียด อาเซิ่งดูเหมือนจะกลัวยิ่งกว่าเขาเสียอีกว่าเถาชุนจะล่วงรู้ความในใจ
“เป็นอะไรไป พวกเจ้าทะเลาะกันหรือ?” เถาชุนไม่ได้ลดเสียงลง นางยิ้มพลางพูดว่า “มิน่าเล่า ข้าถึงรู้สึกว่าวันนี้พวกเจ้าสองคนแปลก ๆ”
อาเซิ่งหันกลับมาอย่างกระวนกระวาย แสงหิมะสะท้อนแสงจันทร์ ทำให้เขาพอมองเห็นสีหน้าของอูฉางอันได้เลือนราง เมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้ เขาก็ฝืนยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
“ไม่มีเรื่องใหญ่ แค่เถียงกันสองสามคำ” อูฉางอันพูดอย่างสงบนิ่ง เขาพูดข่มขู่กึ่งจริงกึ่งเล่นว่า “อาเซิ่ง ช่วงนี้อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก ถ้าเห็นอีกข้าจะอัดเจ้า”
อาเซิ่งเหลือบมองเถาชุน เห็นนางกำลังมองเขาอยู่ก็รีบก้มหน้า “ได้ รอเจ้าหายโกรธแล้วข้าค่อยมา”
อูฉางอันแค่นเสียงฮึ
“พอเถอะ ทะเลาะกันสองคำก็แล้วไป ยังจะถือเป็นเรื่องจริงจังอีกหรือ?” หลี่ซานเอ่ยขึ้น “อาเซิ่ง ไปกันเถอะ พวกเราควรกลับได้แล้ว”
อาเซิ่งเดินตามไป คนทั้งสี่จากตระกูลอู๋ก็หันหลังกลับเข้าบ้านเช่นกัน