เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 ต่างผ่อนปรนให้กัน รับวัวกลางดึก
เถาชุนโยนเสื้อบุฝ้ายที่ค้างอยู่บนตัวครึ่งถอดครึ่งใส่ออกจากผ้าห่ม พอนึกย้อนดูก็หัวเราะออกมา นี่มันช่างพิลึกจริง ๆ ท่อนบนยังสวมเสื้ออยู่ ส่วนท่อนล่างกลับเปลือยเปล่า แต่ยังสนุกกันได้ถึงเพียงนั้น
สีหน้าอูฉางอันกระอักกระอ่วน
พอหัวเราะเสร็จ เถาชุนก็พลิกตัว นางลูบผมยุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอื้อมมือไปแตะริมฝีปากเขา
อูฉางอันขยับตัวทีหนึ่ง พอนึกถึงสิ่งที่ตนทำ คิ้วก็ขมวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เถาชุนไม่ค่อยเข้าใจเขา ตอนกำลังอารมณ์ขึ้น เขารังเกียจการสัมผัสและจูบนาง แม้แต่เสื้อผ้าท่อนบนก็ยังไม่ได้ถอด มีจุดหมายชัดเจนพุ่งตรงไปขั้นสุดท้าย แต่พอเพิ่งสอดใส่เข้าไปได้ก็ถอนตัวออก นางเจ็บ ส่วนเขาดูคล้ายรับไม่ได้
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” นางลูบมุมปากเขาพลางถาม “เจ้ารับการสอดใส่ไม่ได้ แต่รับการใช้ปากได้หรือ? ตอนนี้รู้สึกไม่ดีไหม?”
พูดแล้วมือของนางก็เลื่อนไปแตะหน้าอกเขา “รู้สึกไม่ดีไหม? ถ้าเจ้ารับข้าไม่ได้ ข้าก็ไม่บังคับหรอก”
“ไม่ได้รู้สึกไม่ดี” อูฉางอันจับมือนางไว้ “เจ้าสบายดีไหม?”
เถาชุนตอบตามตรงว่า “อืม รู้สึกดีมาก”