เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 หน้าหนาไร้ยางอาย หม้อไก่ตุ๋นเผือก
ผ่านไปสองชั่วยาม ทั้งสองก็กลับมานอนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เถาชุนหลับไปพักหนึ่ง ตอนนี้จึงนอนไม่หลับ นางลืมตา พลิกตัวไปมาอยู่ครู่หนึ่ง พอร้อนก็ยื่นเท้าออกไป พอหนาวก็หดกลับเข้าใต้ผ้าห่ม เอาไปพาดขาผู้ชายเพื่อให้อุ่น จนอูฉางอันถูกนางกวนจนหลับไม่ลงไปด้วย
“ยังอยากอีกหรือ?” เขาถามเสียงเบา
“เปล่าเสียหน่อย ข้าแค่นอนไม่หลับ” เถาชุนไม่ยอมรับ
อูฉางอันหัวเราะในลำคอ เขาโอบนางขยับขึ้นไปด้านบน มือก็เลื่อนลงไปคลึงไล้ผ่านเนื้อผ้า บางครั้งเบาบางครั้งหนัก
ทีละน้อย เสียงขึ้นจมูกของเถาชุนก็เปลี่ยนไป นางกัดริมฝีปากแล้วแนบเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
ผ่านไปนานทีเดียว ปลายนิ้วของอูฉางอันเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำอุ่น ส่วนคนที่อยู่ในอ้อมแขนก็ถีบขาเขาแล้วเกร็งค้างไปครู่หนึ่ง
เถาชุนยื่นมือไปแตะตัวเขา เขาใช่ว่าจะไม่มีปฏิกิริยา พอนางแตะเข้า มันก็กระตุกขึ้นมา
ร่างกายของเขาซื่อตรงนัก คนที่มีปัญหาคือจิตใจของเขา
เถาชุนลุกขึ้นนั่งจากอ้อมแขนเขา แล้วยังดึงเขาลุกขึ้นมาด้วย นางคลุมผ้าห่มไว้แล้วโอบเขาจากด้านหลัง