เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 เก็บหมาไม้คอเหลืองกับเก้งกลางหิมะ กลับบ้านเดิม
เช้าตรู่ในวันหิมะตก ฟ้าสว่างเร็วกว่าปกติมาก ตอนอูฉางอันเปิดประตู มีเพียงเสียงไก่ขันประปราย เมื่อเห็นว่าข้างนอกไม่มีหิมะตกแล้ว เขาก็สูดปากเพราะความหนาวพลางวิ่งออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องข้าง ๆ
พอผู้ชายออกไป เตียงก็โล่งขึ้น เถาชุนยืดตัวแล้วนอนเหยียดแขนขาอยู่บนเตียง คืนนี้นางนอนหลับไม่เลว ผ้าห่มอุ่นมากเสียจนกลางคืนเหงื่อออก
“นอนต่ออีกสักพักเถอะ เดี๋ยวข้ายกน้ำล้างหน้ามาให้” อูฉางอันผลักประตูแง้มเข้ามา “เช้านี้กินอะไรดี? ทอดไข่สักสองสามฟอง แล้วต้มซุปวุ้นเส้นสักหม้อดีไหม?”
“เอาสิ อากาศแบบนี้ดื่มน้ำแกงแล้วตัวอุ่น” เถาชุนว่า “เมื่อคืนข้าหมักแป้งไว้แล้ว เจ้านึ่งหมั่นโถวสักหม้อ พวกเราจะได้เอาไปกินระหว่างทาง”
“ได้ ยังอีกนานกว่าจะถึงมื้ออาหาร เจ้านอนต่ออีกสักพักเถอะ” อูฉางอันปิดประตู พอหันกลับก็เห็นคนโผล่ครึ่งตัวออกมาตรงที่ห่างไปไม่กี่ก้าว
“มานี่” อูฉางซุ่นเรียกเสียงเบา
อูฉางอันไม่อยากเดินไปหา เขาจึงตรงไปที่ห้องครัว