เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 ของอร่อยในคืนหิมะ ญาติกันทั้งบ้าน
“ในที่สุดก็กลับมาเสียที ถ้ายังไม่กลับมาอีก ข้าคงให้พ่อเจ้าออกไปดูแล้ว” มารดาของเถาชุนเดินออกมาจากครัว “ชิงไป๋ ชิงจู๋ พวกเจ้าไม่ต้องกลับแล้ว คืนนี้กินข้าวที่บ้านป้าใหญ่เถอะ”
“รู้แล้วขอรับ ต่อให้ป้าใหญ่ไม่รั้ง พวกข้าก็ไม่กลับหรอก พี่เขยอู๋เก็บกวางชะมดกับหมาไม้คอเหลืองมาได้อย่างละตัวระหว่างทาง บอกว่าคืนนี้จะเลี้ยงเนื้อกวางพวกข้าสองพี่น้อง” ชิงจู๋ว่า
“ยังเก็บกวางชะมดมาได้ด้วยหรือ? พวกเจ้าโชคดีจริง ๆ เจ้าสิ่งนี้จับยากนัก แค่มีเสียงเคลื่อนไหวนิดเดียวมันก็วิ่งหนีแล้ว คนยังไม่ทันเห็นตัว มันก็หนีไปเสียแล้ว” บิดาของเถาชุนว่า “มา ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ขนของลงก่อน”
“พ่อไม่เห็นข้าหรือ?” เถาชุนถาม
บิดาของเถาชุนแค่นเสียงฮึ
“ถ้าพ่อยังพูดจาเหน็บแนมอีก ข้าจะไม่กลับมาแล้วนะ” เถาชุนว่า
บิดาของเถาชุนไม่พูด เขาเชื่อว่ายัยเด็กตายยากคนนี้ทำเรื่องแบบนั้นได้จริง
“ไป ๆ น้องรอง กลับห้องไปผิงไฟกัน ทางหนาวหรือไม่?” ตงเซียนเดินมาจูงนาง “พ่อรู้ว่าวันนี้พวกเจ้าจะกลับ เลยเฝ้ารอมาตั้งแต่เช้า พี่ชายเจ้าเพิ่งยกชามตอนเที่ยง พ่อก็เร่งให้เขารีบออกไปรับเจ้าแล้ว”
“ข้าแค่หยอกคนแก่เล่น เห็นมีคนเอาจริงแล้ว ข้าไม่แกล้งต่อก็ได้” เถาชุนว่า